زمستان...

زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،   

سرها در گريبان ست.

كسى سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را.

نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند،

كه ره تاريک و لغزان است.

وگر دست محبت سوى كس يازى،

به اكراه آورد دست از بغل بيرون؛

كه سرما سخت سوزان است.

. نفس ، كز گرمگاه سينه می آيد برون ، ابرى شود تاريک

چو ديوار ايستد در پيش چشمانت.

نفس كاينست، پس ديگر چه دارى چشم

زچشم دوستان دور يا نزديک ؟

مسيحاى جوانمرد من ! اى ترساى پير پيرهن چركين!

هوا بس ناجوانمردانه سردست ... آى...

دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوى، در بگشاى!

منم من، ميهمان هر شبت، لولى وش مغموم.

منم من، سنگ تيپا خورده ى رنجور.

منم، دشنام پست آفرينش، نغمه ى ناجور.

نه از رومم، نه از زنگم، همان بی رنگ بی رنگم.

بيا بگشاى در، بگشاى، دل تنگم.

حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج

می لرزد.

تگرگى نيست، مرگى نيست.

صدايى گر شنيدى، صحبت سرما و دندان ست.

من امشب آمدستم وام بگزارم.

حسابت را كنار جام بگذارم.

چه مى گويى كه بيگه شد، سحر شد، بامداد آمد ؟

فريبت مى دهد، بر آسمان اين سرخى بعداز سحرگه نيست.

حريفا ! گوش سرما برده است، اين يادگار سيلى سرد

زمستان ست.

و قنديل سپهر تنگ ميدان، مرده يا زنده،

به تابوت ستبر ظلمت نه توى مرگ اندود، پنهان ست.

حريفا ! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز يكسان ست.

. سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير، درها بسته، سرها در گريبان، دست ها پنهان،

نفس ها ابر، دل ها خسته و غمگين،

درختان اسكلت هاى بلورآجين،

غبارآلوده مهر و ماه،

زمستان ست.