بهارنارنج

bahar-narenj61 — Mon, 23 Jun 2008 22:23:21 GMT

bahar-narenj61 — Mon, 23 Jun 2008 22:11:56 GMT

ع ع ع ع ع ر ر ر ر ر س س س س س ی ی ی ی ی

bahar-narenj61 — Thu, 08 May 2008 07:41:24 GMT

دوباره برگشتم ...

bahar-narenj61 — Thu, 08 May 2008 07:25:59 GMT

سلام به همه دوستان گلم

من دوماهی نبودم ...

لیلا که اصلاْ سر نزد ...

من هم شرمنده شما شدم

ولی اینچچند وقت اتفقاتی افتاد که زندگیمنو تغییر داد ...

دیگههم شاید نتونمزود بهزود بیام اما خوشحال می شمکه از دوستان خوبم هر بار میام یادداشتی داشته باشم

پس ما راتنها نزارید

خوش باشید

سبز باشید ...

یه نفر ....یه جابی

bahar-narenj61 — Thu, 21 Feb 2008 09:53:36 GMT

میخوام بدونی تا ابد چشم انتظارت می مانم

و به امید آن روز زنده ام که برای تو و تو برای همیشه برای من باشی

چه زود گذشت روزهای با هم بودن

میخوام بدونی که

یه نفر یه جایی همه رویاهاش لبخند توست

ووقتی به تو فکر میکنه احساس میکنه که زندگی واقعاْ با ارزشه

پس عزیز دلم هر وقت احساس تنهایی کردی

این حقیقت را به خاطر بیار

که یه نفر یه جایی در حال فکر کردن به توست

سبز باشی

bahar-narenj61 — Wed, 13 Feb 2008 15:07:20 GMT

لیلا سلام

حالت خوبه عزیز سفر کرده ...

نمی دونم تو در چه حالی

دو هفته گذشت اما برای من خیلی سخت گذشت ...

دو هفته میگذره که صداتو نمی شنوم

لیلا خیلی دل مهدی گرفته

یعنی می خوای بگی که ....

خداحافظی بهار نارنج . . .

bahar-narenj61 — Fri, 01 Feb 2008 15:44:18 GMT

هی فلانی ....؟ می دانی ....؟

می گویند رسم زندگی چنین است !!!

می آیند ...می مانند... عادت می دهند... و می روند ...

تو در خود می مانی ....و تو تنها می مانی ....

راستی نگفتی ؟

رسم تو نیز چنین است ؟مثل همه فلانی ها هستی ؟؟؟

نمی دانم از کجا شروع کنم ،و از چه بگویم ولی دوست دارم که در این وبلاگ متنی باقی بماند که بگوید ما هم مثل فلانی ها بودیم ،آمدیم به هم عادت دادیم و در آخر تنها گذاشتیم . بقول احمد شاملو « روزگار غریبی است ...نازنین »خیلی دلم ،این روزا گرفته، خیلی دلتنگ هستم، شاید یادتون باشه اولین باری که لیلا را دیدم (مطلب هفته دوم آذر ماه)(2 ماه قبل) آن روز 10/9/86 بود که اولین ملاقاتی که داشتیم بود ، چه روز قشنگی بود ،با گفته های که گفته شد و از احساساتی که داشتیم گفتیم که همه و همه قشنگ بود ولی امروز بعد از گذشت دو ماه می خوام بگم که 10/11/86 چه گذشت :

با لیلا قرار گذاشتیم که چهارشنبه واسه دومین بار(آخرین بار)با همو ببینیم از سه شنبه دلشوره عجیبی داشتم اصلاً دست ودلم به کار نمی رفت خیلی دوست داشتم که قرارمون کنسل بشه (خیلی خنده دار مگه نه ؟!!!) آخه همه برای اونی که دوستش دارن لحظه شماری می کنند اما من میگم قرارمون کنسل بشه بهتره!!! آخه می دونستم که بعد این ملاقات چه کابوسی در انتظار من خواهد بود ....چهارشنبه با لیلا هماهنگ کردم که بعد از ساعت کاریش در یک کافی شاپ با همو ببینیم که سر کوچه منتظرش بودم، که بهارم اومد خیلی خوشحال شده بودم ولی .... بعداز احوالپرسی که داشتم به سمت کافی شاپ رفتیم بر خلاف تصور مان کمی شلوغ بود گوشه ای را برای نشستن انتخاب کردیم که دو تا صندلی بود یک طرفش لیلا روبروش دیوار سنگی ،طرف دیگرش مهدی و روبروم پنجره ... چون می دانستیم برای چه اینجا اومدیم حس صحبت کردنو از ما می گرفت خیلی لحظات سختی برامون بود سر صحبت را باز کردیم و از زمین و زمان گفتیم ولی مابین صحبتهای که داشتیم یادم به نتیجه ملاقات می افتاد دیگر نمی تونستم چیزی بگم بیش از یک ساعتی با هم بودیم براش دو تا کتاب از اشعار شاملو گرفتم و یک سی دی صدای شاملو ... بهش دادم که خیلی خوشش اومد بهمراه نوشته ای که شب قبل در تنهای خودم براش نوشتم و بهش گفتم که حتماً در تنهایی خودش بخونه ... لیلایی خجالتی من هم گفت که بسته ای برام آورده که بهم داد گفت یک تابلو است و بعد نوشته ای که او هم در ت.ن.ه.ا.....

خیلی احساس ناخوشایندی هست که از اونی که دوسش داری جدا بشی اونم بخاطر مشکلاتی که این روزگاران پیش میاد.از لیلا خواستم که این وبلاگ را با هم داشته باشیم فقط همین بینمون باشه و ازش یک خواهشی کردم که آهنگ دو پنجره گوگوش را چند بار برام خوانده تو این وبلاگ بزاره تا بتونم صدای لیلا خودمو داشته باشم «لیلا جان از همین جا یکبار دیگه ازت می خوام برای مهدیت یکبار دیگه بخونی »از کافی شاپ بیرون اومدیم هوای بسیار سردی بود احساس خفگی می کردم یه بغض عجیبی داشتم ولی به روی خودم نیوردم بعد اینکه از هم واسه همیشه خداحافظی کردیم چشمهایم آخریت بدرقه کننده اش بود که با تماسی که براش گرفتم از من صد متری فاصله داشت پشت تلفن خداحافظ گفتم دستی تکون دادم و لیلای خودم را به خداوندی سپردم که بزرگ و مهربان است....

در مسیر اشک تو چشام پر شده بود نمی دونستم چه کار کنم تو حال و هوای خودم نبودم داشتم دیوونه می شدم تا تهرانپارس برسم ساعتی طول کشید یکی از دوستانم منتظرم بود بمحضی رسیدم اتوبوسی در حال حرکت بود سریع سوار شدیم حوصله کسی را نداشتم ،اتوبوس قبل از اینکه حرکت کنه کاغذی که دست خط لیلا بود را باز کردم با خواندنش اشک از چشمام در آمد سرم را برگردوندم که کسی اشکی که در حال فروریختن بود را نبیند (کسی غیر از دوستم متوجه حال و روزم نشد )دیگه گریه کردن دست خودم نبود به بهانه خستگی وخواب در حال خود فرو رفته بودم به لحظه لحظه های که طی این یکسال با لیلا بودم در ذهنم تداعی می شد.

به چند متنی که نوشته بود توجه میکردم و برای خودم مرور می کردم ...

زندگی یعنی صداقت داشتن خستگی از دوش هم برداشتن ....

.... فراموش کردن را برای قبول واقیعت .

بیشتر به کاغذی که داده بود توجه کردم ...یک کاغذ از سررسید بود ...بله،لیلا در روزی نوشت که تولد خودم با هم جشن گرفتیم بیست و پنجم شهریور که یکی از زیباترین روزهای با هم بودن و تولدم بود...

نمی دانم ،در حال خودم بودم که خوابم برد ساعتی را خوابیده بودم وقتی بیدار شدم دوباره همان نوشته لیلا را خوندم و سپس تابلوی که به من داد را در آن نور اندک اتوبوس باز کردم که از نوشته های فروغ فرخزاد بود:

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من دگر به پایان نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست

تابلو را که برگردوندم کاری از لیلا دیدم که خیلی قشنگ بود که تصویرشو در زیر می بینید

لیلا عزیزم بخاطر این مدتی را که با هم بودیم ازت ممنونم روزگار نیز چنین برامون رقم خورد که این مدت کوتاه با هم باشیم خیلی ساده با هم آشنا شدیم و خیلی ساده تر ادامه دادیم و خیلی دوست داشتنی با هم بودیم و خیلی غم انگیز از هم جداشدیم .

برایت آرزومند روزهای خوش در زندگیت هستم امید آن دارم که در زندگی موفق باشی همیشه واسه کسانی که دوستشون دارم دعا خیر را فراموش نمی کنم تو هم برام دعا کن.

خدایا " لیلا را به تو سپردمش مواظبش باش "

«لیلا برای همیشه خدانگهدارت »

10/11/86 دهم بهمن ماه هشتاد وشش

حرف دل...

bahar-narenj61 — Sat, 26 Jan 2008 21:33:57 GMT

لیلا عزیزم (بهارم )

اکنون که این را می نویسم ساعتی از بامداد گذشته است و دقایقی می شود که مهدیت (نارنجت ) از شنیدن صدایت ...

این چند روزی که خودت می دونی ...

خیلی برام سخت گذشت و حرفهای غروبت چه تلخ بود

تلخ بودنی که طعم واقیعت برامون می داد

نمی دانم الان چه بنویسم

درست یکسال میگذره

دیوونه مگه بهم قول ندادیم که بهم وابسته نشیم ...

بگو ببینم تو اول زیر قولت زذی یا من ...

لیلای عزیزم خیلی دوستت دارم

امشب حرف قشنگی زدی که گفتی : مهدی ُاینفدر دنبال فرصت نگردد شاید از دستش بدهی.

این روزا روزهای مهمی برامون هست

شاید واسه همیشه مال هم بشیم و شاید واسه همیشه ..................................................

خدایایایایایایایایایایایایایایایایایایایا

به دادِ دل ما برسسسسسسسسسسسسسس

بچه ها واسم دعا کنید

واسه لیلا و مهدی

یک سال بعد اولین سلام...

bahar-narenj61 — Sat, 19 Jan 2008 14:20:18 GMT

سلام به همه دوستان گلم

خوفید

امروز یک سال از اولین سلامی که در پشت نت به یلدا دادم می گذره

آره ...

یلدای عزیزم آشنایی مون یکسال شد

یک سالی که خیلی ماجراها در آن بوجود آمد و بیشتر و بیشتر از لحظاتی که بودیم لذت بردم

خیلی ازت ممنونم که با حضورت آن خلای که همیشه احساس می کردم را با وجودت.با یادت و... پر کردی

در تمام مراحل زندگی برات آرزمندِ بهترین لحظات هستم

دوستت دارم یلدا

این اشعار و نوشته های زیر را از وبلاگ دوست عزیزم سپهر که نگاشته و سروده خوشان هست در این وبلاگ میزارم امیدوارم راضی باشه.

دیدار

انگار بازهم پلک پنجره بسته مي شود. انگار بازهم ستاره ها براي ماه کف مي زنند.... تو اي نازک تر از نسيم ! به قاصدکها دل نبند. مگر آدرس خانه را فراموش کرده اي ؟ اينجا هيچ کس نمي داند کدام ستاره در غريبي دستان من گريان است . بیخود صدای گریه ات را بالا نبر. اینجا کسی به داد تو نمی رسد. انقدر خاطرخواه دارد که خواهان رساندن او به بالای دیوار هستند. اما او زیر لب زمزمه می کند "من از روییدن خار سر دیوار دانستم "نمی دانم شاید او هم مثل بقیه باشد اما نه ... اگر مثل بقیه بود من هم با او مثل بقیه بودم . او به ظاهر مثل بقیه بود و من به ظاهر مثل بقیه با او رفتار کردم اما افسوس که نفهمیدم او همان بقیه نیست...قسمت بود یا سهم من کم بود را باید کسی که مدتهاست در صف ایستاده مشخص کند... چند قدم جلو تر که ایستاده باشی می فهمی که اینجا همانجایی است که خیلی ها انتظار بیرون آمدن از آن را دارند اما دست و پا می زنند که از این دهکده بیرونشان نکنند...

حیف که تو خود را در بی نهایت چشمها گم کرده بودی و با خود چنین می پنداشتی که فرهاد کوه می کند و مجنون دل !! پس فرهاد بهتر از مجنون است... تو اهل بیابانی لباس به کار من نمی آید... با پیراهن کهنه ای هم می توانم خار جمع کنم. پس یا در این بیابان بمان یا پا به پای من پیراهنت را برای خار ها آماده کن...

امروز بي تو در اينجا نشسته ام

همراه با زبانهء دريا نشسته ام

امروز بي تو در اينجا نشسته ام

آري در اين ديار کسي همدمم نشد

مانند روزگار پيش چه تنها نشسته ام

در قيل و قال درونم تو ابتدا

من چشم در ره اين انتها نشسته ام

گويي به غير خودم هيچ کس نبود

با اين خود شکسته و شيدا نشسته ام

نام تو چون نفس باز دم نياز

با ياد تو بخيزم و گويا نشسته ام

غير از تو هيچ کس مرا در نظر نبود

کي با دگر بگويم و حتي نشسته ام

روزها مي روند و من اينجا به انتظار

تا پنج گشته شنبه و فردا نشسته ام

صبرم نماند که تا شامهاي بعد

بر دست بوس قسمت دنيا نشسته ام

سپهر

به تو مي انديشم...

bahar-narenj61 — Sun, 13 Jan 2008 12:19:17 GMT

آسمان باراني است

همگي ميگذرند

چتر دارند به دست

تا نبارد باران

اما....!

من تنها و رها

زير اين سقف سياه

گام بر ميدارم

بي چتر...!!!

و به تو مي انديشم ....